Olav H Hauge Dikt Om Døden

  1. Mer om
Olav H Hauge Dikt Om Døden

Olav H Hauge Dikt Om Døden Sammenligne



Hauge, profile picture Flott at du tek fram Hauge sine dikt slik at vi blir kjende med meir av diktninga hans en "Det er den draumen Sorgen kan være tung å bære, men enkel å legge bort. I diktet ”Svarte krossar” iscenesetter Olav H. Hauge hvordan døden frigjør mennesket fra lidelsen Olav H Hauge: Det er den draumen!!! Det er den draumen me ber på at noko vedunderleg skal skje, at det må skje - at tidi skal opna seg Hans dype tilknytning til Hardanger er tydelig merkbart i Hauges forfatterskap. august 1908 i Ulvik kommune, og døde Ukas dikt «Det er den draumen» av Olav H. Hauge er blitt en del av vårt felleseie - et vakkert dikt som alle kan kjennes seg igjen i

Og hvis de ikke har det klart for seg, så er det en lengsel. Han slet med psykiske problemer i perioder, og når det kom til jenter var han veldig sjenert. Det ble til at han var ungkar helt til han var 66 år gammel. Spektrum er det verdifullaste av alle tidsskrifter me har havt her i landet. Horisont er ikkje so grundigt, men det held fram mykje godt i same leid; det er same livssyn som ber det. Me kan gjerne segja at det er meir elementært, meir folkeleg upplysande.

Olav H. Hauge Wikipedia

Skulde du ha nokon nytte av Spektrum laut du vera komen eit stykke på veg igjennom den urskogen som åndslivet jamnast er. Og ikkje er alle vegvisarane alltid å lita på heller, dei leider deg gjerne i ring sume tider, eller ut i øydemarkar. Det skynar du berre, dersom du av og til har øygna eller vorte van til meri grøderikt og fagert land. Horisont er eit blad for vaknande ungdom; set ein hadde fenge lese noko slikt i dei åri, i staden for å verta hildra av framstegstru og rasjonalisme og vitskap.

Men det var no det største me visste. Og Wergeland og Browning — som eg hadde tilbede i mine fyrste ungdomsår — var berre villfarne drøymarar som ikkje var lenger komne og ikkje betre visste.

Hauge knyttet an til Alf Larsen essays, var det Alf Larsen som lyriker han først og fremst forbandt seg med. Det var imidlertid først som 50-åring Olav H. Hauge møtte dikteren Alf Larsen. Dette fremgår av et notat fra 6. Einfelde, inderleg.

Desse versi, so små dei er, slær alle intrikate modernistiske vers her i landet, dei er fiks-faks og humbug! Kva vegar har me vandra? Alf Larsen er ein stridsmann, men òg den store trøystaren. Det er hemmeligheten ved diktene hans, som gjør dem til noe annet enn alt vi ellers har av dikt.

Med jevne mellomrom irriterer Hauge seg over at Alf Larsen er underrepresentert i lyrikksamlinger og i litteraturhistorien. Det begynner allerede 10. Da han leste Cappelens norske litteraturhistorie 2. Innledningsvis kommenterer Hauge denne boken meget kort og lakonisk i et notat 27. Her konstaterer han innledningsvis at Johannes V. Eit slik skræmelig uppgjerd med tidi og tidsåndi er aldri skrive. Dei fleste av oss er stort sett samde med Larsen i det, at me tek avstand frå dyrkinga av framstig og alt som fylgjer med den nye tidi, me ser fruktene av ei slik tru.

Men, og her er kjernen, me sitt endå fast i Jensens sitt livssyn, det har gjenge oss i blodet, gjennom skular, vitskap, litteratur og filosofi. Stutt sagt: Mennesket er eit dyr, me ordnar oss og lever som dyr, — og døyr som dyr.

Det er framleis evangeliet me held oss til — med visse atterhald.

Olav h hauge dikt du var vinden

Allerede som tolvåring begynte Olav Håkonsson Hauge å dikte, og i tjueårsalderen begynte han å sende dikt til aviser og tidsskrift, og etter hvert fikk han ting på prent, som han selv ville sagt det, i Gula Tidend, For bygd og by, Den 17. Diktergjerningen skulle i tur og orden føre til Kritikerprisen i 1961, Doblougprisen i 1969 og Aschehougprisen i 1978. Hauge ble kalt modernist og europeer, og ble hyllet av en ny generasjon på 1970-tallet. Han ga seg som skrivende dikter en gang etter nyutgivelsen av Dikt i samling i 1980, og i radioprogrammet Hauge på 85-årsdagen 1993 svarte han følgende på spørsmål om hvorfor han ikke skrev dikt lenger: Nei, det er likså lurt å ikkje..

Eg er redd for at det ville verta dårleg um eg laga noko.. Hauge: Eg lærte no å lesa på skulen då, veit du. Det sto mykje fint i Rolfsens lesebok.

Har du lest dette? Bussruter bergen haugesund

Det var ein bonde inne på Syse, Han var god til å lesa. Og far heldt Gula Tidend.

Svært mange dikt åpner seg ikke umiddelbart for leseren. De betyr en utfordring for hans intellekt og innlevingsevne, de krever at han møter dem på halvveien. Kittang, Aarseth 1998:5 Ein ting er at ein skal møte dikt på halvvegen, ein annan ting er kva veg ein skal velje. I det følgjande skal vi lese eit bestemd dikt av ein bestemd 113 Den gåta eit liv og eit hjarta er forfattar.

Forfattaren er Olav H. Hauge sitt forfattarskap har oppteke meg ei stund, denne interessa gjorde at eg ville freiste meg på ei grundig lesing av eitt av dikta hans. Kva er så det ønskelege utfallet av denne lesinga? Som Ole Karlsen skriv i innleiinga til Lyrikk og lyrikklesning.

De gode dikt krever ganske enkelt langt mer enn de fleste prosatekster; de krever engasjement, energi, nitid og nøyaktig arbeid, utholdenhet; de krever lesning, fornyet lesning og nok en lesning. Karlsen 1998:13, min utheving For i det heile teke å kunne sysselsetje oss med tydingane til teksten, må den først lesast.

Og altså bli lese gjentatte gonger. No kan det også argumenterast for at det ikkje finst ei første lesing, men berre gjenlesingar. Eit dikt kan berre gjenlesast fordi ein del av strukturane berre kan forståast i etterkant. Eagelton 1996:88ff Sjølv ikkje det kortaste diktet vil kunne la seg fange inn i eitt blikk, det som står vidare vil moderere det vi har lese.

Dessutan, og ikkje mindre viktig, lesaren sin forventningshorisont vil påverke lesinga.

"Det er den draumen" av Olav H. Hauge

Diktet krev at vi les det om og om igjen. Men selv om verkets omfang skulle muliggjøre den nødvendige oversikt og kontroll slik tilfellet er med mange lyriske dikt, ville allerede vårt utgangspunkt og vår individuelle synsvinkel på teksten på forhånd avgrense analysens rekkevidde.

Betydnings- bærende elementer ville falle utenfor, for så senere å bli fanget inn av en annen analyse med et annet utgangspunkt og en annen synsvinkel. Kittang, Aarseth 1998:13, min utheving 114 Stefan Andreas Sture I det følgjande vil eg prøve ut nokre forskjellige moment til lesingar, sjølv om det blir trekt trådar mellom lesingane vil eg ikkje freiste å påtvinge dei ei harmonisering.

Ein tekst sin meining vil vere ustabil, men ikkje vilkårleg. Legges eit poststrukturell tekstsyn til grunn, så er lesing ein produktiv aktivitet som forandrar teksten. Det finst ikkje ei lesing, berre lesingar. Dette gir at det ikkje kan finnast ein uttømmande analyse, men at kvar enkelt lesing blir eit unikt prosjekt. Som Kittang og Aarseth er inne på så vil einkvar lesar også ta med seg ulik kunnskap og ulike fordommar til teksten.

Slik eg ser det, så utelukkar dette ikkje at ein skjeglar til andre si lesing eller til biografien, skal ein freiste å realisere idealet om ei fullstendig aktualisering av teksten si potensielle meining kan ein ikkje sjå bort frå kunnskap som finst. Det er altså frå Olav H. Hauges såkalla modernistiske, nyenkle fase.

Kor umogeleg og flokut livet kan verta! Kvar skulde me gå um me ikkje hadde sorgi og døden? Dans, Ofelia, syng! Strøy rosor ikring deg, røm inn i eit myrkare rom, 115 Den gåta eit liv og eit hjarta er det er ljuvare der, dagen der er ikkje so hard. Når kvida si eldpil sting deg, so syng, Ofelia, dans!

Olav H Hauge Store norske leksikon

Vollgravi er strøydd med rosor. Hauge 2000:196 Diktet blir innleidd med ein sterk påstand om at Ofelia ikkje er ei gåte. Ein vil vel like gjerne kunne spørje seg om det er tilfellet?

Nokon må meine at ho er ei gåte for at det skal bli nødvendig å fastslå at ho ikkje er det. Som eg les det, blir det kanskje motsagt i neste vers. Om ikkje eit liv og eit hjarte er gåtefullt, kva er det da?

Diktet rører her ved eksistensielle spørsmål. Det er altså ikkje Ofelia som er ei gåte, gåta er livet og hjartet — ei fellesmenneskeleg gåte. Sjølve eksistensen sin er gåtefull, men ikkje nødvendigvis det enkelte menneske. Den som taler i diktet stiller seg på lik linje med Ofelia, det er me, vi, noko som også verkar inkluderande på lesaren.

Livet er umogeleg og flokete, ei felles erfaring. Akkurat som døden er ei felles erfaring. Vi skal alle gå den vegen. Men undervegs kan vi syngje og danse. Ein kunstnarleg aktivitet som motstand og forsvar mot vride liv og, kanskje, dødsangst. Men det er flukt, til eit mørkt og mildt rom. Ein stad bortanfor kvardagen. Men det viser seg å ikkje vere nok, om vollgrava er strødd med roser, er den i alle tilfelle ei grav.

Sjølv om det går an å nøye seg med ei slik lesing, verkar det ikkje heilt tilfredstillende. Diktet si gåte, og Ofelias, er framleis uløyst. Den vil vere med på å skape forventningar til teksten, her er tittelen eit kvinnenamn og vi forventar oss kanskje eit hyllingsdikt eller ein eller anna form for portrettdikt.

No er Ofelia ikkje kva som helst kvinne heller. At allusjonen skal vere på berre eitt ord, verkar noko merkeleg, men Dahl har vel rett i at mange lesarar vil tenkje på Hamlet når dei les 116 Stefan Andreas Sture diktet. Tittelen til diktet er altså namnet på ein av Shakespeares mest kjende kvinneskapnader. Derfor vil eg gjerne sjå nærmare på korleis diktet forhold seg til Shakespeares Ofelia. Eg vil også freiste å finne ut om Hamlet gir noko til lesinga av diktet.

Kven er så denne Ofelia? Men vel mest kjend som Hamlets kjære. Vidare veit vi at Ofelia blir galen, og at ho til sist druknar seg i elva. Det særmerkte ved Ofelia kan seiast å bestå i galskapen hennar. Etter at Shakespeares Ofelia har blitt galen, så syng ho.

Haugtusa, og andre dikt.

Alle er dei utdrag av populære songar i tida, og dei blir tekne i bruk for å synliggjera Ophelias aukande forvirring. I morgon er dagen åt Sankt Valentin då fuglane fyrst gjer kur; og eg ei møy utved glaset te bli di utvalde brur.

Opp steig han då, tok klede på, og opna si kovedør; ei møy han fekk, men då ut ho gjekk, var ho kje møy som før.

Ved Jøss og Sante Miskunns namn, og akk, og fy for skam! Shakespeare 1967:160 Men det er kanskje meir enn tankane på ein trulaus Hamlet som blir synleg her?

Søk i artikler

Som tidlegare nemnt, er ho i utgangspunktet den pene, beskjedene og danna jenta. Dessutan sømmeleg og dydig. Ho blir pynteleg og greitt beilet til av Hamlet. Hun har tydeligvis oppført seg med all ærbarhet, og hans foreldre har fulgt tilfreds med. Men så blir heile verda hennar forandra.

Ein våg høyrest så fint ut, og når me aldri har visst om han, blir det spanande, men og litt skummelt. For kva denne vågen vil bringe, veit vi ikkje, men draumane endar her. Kanskje er dette ein metafor på døden. Det at vi glir inn på ein våg, som ein ikkje kjenner til, kan vere det at vi skal døy.

Når nokon glir inn ein våg, går dei som oftast i land. Kanskje skal vi gå i land etter ei lang reise på livets-sjø. Ingen kjenner til døden, og døden kan skildrast på utallige måtar, kanskje er dette ein av dei.

Etter å ha tenkt ein del over innhaldet i diktet, byrja eg å tenkje på innhaldet som ei utvikling i draumane våre. Hos born er det ofte slik at dei håpar på noko vedunderleg og fantastisk skal hende og at det må skje. Blir ein litt eldre er det ofte slik at ein drøymer at tida skal gå fortare og ein skal bli eldre, at tida skal opne seg for oss. Når ein er kome opp i tenåra er det hjartet hos den ein liker som skal opne seg, og vidare i utdanninga skal dørene og moglegheitene opne seg for oss.

Medan ein er unge, er livet ofte så lett. Få utfordringar, og det er herleg å leve.

Dersom ein er i romantisk humør, kan ein godt lage ein analogi til korleis det er med dikt: noko levande og gjerne fælt eller fælt-godt blir slengt ut av sitt gode skinn og frys fast som prikk-til-prikk-bilete. Uansett er dette diktet til Olav H. Hauge for min del like mørkt og enormt og hjerneblåsande som tanken på drakar som frys fast på himmelen.

Det har å gjere med det at "han i diktet" eg'et tydelegvis har hatt gardina dradd for medan det var dag, medan "han i diktet" gjer det han gjer, som eg tippar er å skrive.

OLAV H HAUGE DIKT OM DØDEN Relaterte emner

Fuglane kvitra i hagen då eg kom ut, og soli stod blid yver Bergahaugane. Dropar i austavind, 1966 Foto: Jens M. Hauge var fra Ulvik i Hardanger. Han debuterte "seint", som 38-åring med Glør i oska i 1946. Han var gartner av yrke, og gartnerutdannelsen var den eneste formelle han hadde, til tross for atskillige gjendiktninger både fra fransk, engelsk og tysk. Selv er Hauge oversatt til ca 25 språk, så forskjellige som spansk, italiensk, russisk, engelsk, fransk, islandsk, ukrainsk og ungarsk. Jan Erik Vold nevner dette, som Hauge kaller syrgjesoga mi, i et foredrag i 1992.

Olav H Hauge Dikt Om Døden
OLAV H HAUGE DIKT OM DØDEN Kommentarer:
Rapportert den Olav h hauge dikt om døden
Steffensen fra Kaupanger
Les også min andre innlegg. jeg liker Münzsammeln. Jeg trives dele interessante nyheter lett.
Kontaktskjema
MoTuWeThFrStSu
SISTE SAKER
booked.net